Formacja

Zasadniczym celem formacji franciszkanów świeckich jest coraz pełniejsze odkrywanie własnego powołania i coraz większa gotowość do tego, by żyć nim w wypełnianiu własnej misji. Tym bardziej dotyczy to tych wiernych, którzy – odpowiadając na Boże wezwanie – wybierają drogę życia ewangelicznego na wzór św. Franciszka.

Konstytucje mówią, że włączenie do Zakonu dokonuje się przez okres inicjacji, okres formacji i przez złożenie profesji. Proces formacji obejmuje każdego franciszkanina świeckiego i realizowany jest w następujących po sobie etapach:

  • Formacja powołaniowa, zwana postulatem
  • Formacja początkowa, zwana nowicjatem
  • Formacja junioratu
  • Formacja ciągła

Formacja według Konstytucji Generalnych Franciszkańskiego Zakonu Świeckich

l. Włączenie do Zakonu dokonuje się poprzez okres wprowadzenia, okres formacji i profesję Reguły.

2. Już od wejścia do wspólnoty rozpoczyna się droga formacji, która musi się rozwijać przez całe życie. Pamiętając, że Duch Święty jest głównym czynnikiem formacji i starając się zawsze współpracować z Nim, odpowiedzialnymi za formację są: sam kandydat, cała wspólnota, Rada z przełożonym, mistrz formacji i asystent.

3. Bracia są odpowiedzialni za własną formację, aby rozwijać powołanie otrzymane od Pana w sposób coraz to doskonalszy. Wspólnota jest wezwana, aby pomagać braciom na tej drodze przez serdeczność, modlitwę i przykład.

4. Do Rad narodowych i regionalnych należy, przy wspólnym porozumieniu, opracowanie i podjęcie środków dostosowanych do miejscowych sytuacji, będących pomocą dla odpowiedzialnych za formację w poszczególnych wspólnotach.

5. Okres wprowadzenia jest fazą przygotowawczą do prawdziwego i właściwego okresu formacji i ma na celu rozeznanie powołania oraz wzajemne poznanie się między wspólnotą i postulantem. Ma on zapewnić wolność i powagę wstąpienia do FZŚ.

6. Czas trwania i sposoby odbywania okresu wprowadzenia są ustalone przez Statuty narodowe.

7. Do Rady wspólnoty należy zadanie podjęcia decyzji o ewentualnym zwolnieniu od okresu wprowadzenia przy uwzględnieniu wskazań Rady narodowej.

Przyjęcie do Zakonu

1. Prośba o przyjęcie do Zakonu jest przedstawiana przez postulanta przełożonemu wspólnoty miejscowej lub personalnej poprzez akt formalny, o ile to możliwe na piśmie.

2.Warunkami przyjęcia są: wyznawanie wiary katolickiej, życie w komunii z Kościołem, prowadzenie dobrego życia moralnego, okazywanie wyraźnych oznak powołania.

3. Rada wspólnoty podejmuje decyzję kolegialnie co do prośby i daje formalną odpowiedź postulantowi oraz powiadamia wspólnotę.

4. Obrzęd przyjęcia odbywa się według Rytuału. Sporządzony akt jest przechowywany w archiwum wspólnoty.

Okres formacji

 l. Okres formacji początkowej trwa przynajmniej rok. Statuty narodowe mogą ustalić, że formacja ta ma trwać dłużej. Jej celem jest dojrzewanie powołania, doświadczenie życia ewangelicznego we wspólnocie, lepsze poznanie Zakonu. Formacja ta niech będzie przeżywana poprzez częste zebrania dla studium i modlitwy oraz konkretne doświadczenia posługi i apostolatu. Tego rodzaju spotkania, o ile jest to możliwe i stosowne, należy odbywać razem z kandydatami innych wspólnot.

2.Kandydaci są wprowadzani w lekturę i rozważanie Pisma Świętego, w poznawanie osoby i pism Franciszka oraz duchowości franciszkańskiej, w studium Reguły i Konstytucji. Są wychowywani do miłości Kościoła i przyjmowania jego nauczania. Świeccy uczą się na sposób ewangeliczny przeżywania doczesnego zaangażowania w świecie.

3. Udział w zebraniach wspólnoty miejscowej jest nieodzownym warunkiem inicjacji w modlitwę wspólnotową i w życie wspólnoty.

4. Należy zastosować pedagogię w stylu franciszkańskim i dostosowaną do mentalności środowiska.

Profesja lub przyrzeczenie życia ewangelicznego

1. Kandydat po ukończeniu okresu formacji początkowej składa do przełożonego wspólnoty miejscowej prośbę o złożenie profesji. Rada wspólnoty, wysłuchawszy mistrza formacji i asystenta, podejmuje poprzez tajne głosowanie decyzję o dopuszczeniu do profesji oraz daje odpowiedź kandydatowi i powiadamia wspólnotę.

2. Warunkami złożenia profesji lub przyrzeczenia życia ewangelicznego są:

– ukończenie wieku określonego przez Statuty narodowe,

– aktywny udział w formacji początkowej przez rok,

– zgoda Rady wspólnoty miejscowej.

3. Tam, gdzie zostanie to uznane za stosowne, można przedłużyć okres formacji początkowej; jednak nie może on być przedłużony więcej niż rok ponad okres ustalony przez Statut narodowy.

4. Profesja jest uroczystym aktem kościelnym, poprzez który kandydat, pamiętając o powołaniu otrzymanym od Chrystusa, odnawia przyrzeczenia chrzcielne i potwierdza publicznie własne   zobowiązanie do życia Ewangelią w świecie według przykładu Franciszka i zachowywania Reguły FZŚ.

5. Profesja wciela kandydata do Zakonu i jest ze swej natury zobowiązaniem wieczystym. Profesję wieczystą może poprzedzać profesja czasowa ponawiana co roku. Cały okres profesji czasowej nie może przekraczać trzech lat.

6. Profesję w imieniu Kościoła i FZŚ przyjmuje przełożony wspólnoty miejscowej lub jego delegat. Obrzęd ma się dokonywać według ustaleń Rytuału.

7. Profesja nie zobowiązuje jedynie profesów wobec wspólnoty, ale także w ten sam sposób zobowiązuje wspólnotę do wzięcia na siebie troski o ich pomyślność ludzką i zakonną.

8. Sporządzony akt profesji jest przechowywany w archiwum wspólnoty. Statuty narodowe określają:

– najniższy wiek do złożenia profesji, który jednak nie może być poniżej 18 ukończonych lat,

– znak wyróżniający przynależność do Zakonu („TAU” albo inny symbol franciszkański).

Formacja ciągła

 l. Zapoczątkowana w poprzednich etapach formacja braci realizuje się w sposób stały i ciągły. Należy ją rozumieć jako pomoc w nawracaniu się każdego i wszystkich oraz w wypełnianiu własnej misji w Kościele i w społeczeństwie.

2. Wspólnota ma obowiązek poświęcić specjalną uwagę formacji neoprofesów i profesów czasowych, aby mogło dojrzeć ich powołanie i pogłębić się poczucie przynależności.

3. Formacja ciągła, również poprzez kursy, spotkania, wymianę doświadczeń, ma za cel pomoc wszystkim braciom:

– w słuchaniu i rozważaniu słowa Bożego, „w przechodzeniu od Ewangelii do życia i od życia do Ewangelii”;

– w refleksji, pod wpływem światła wiary i wsparcia przez dokumenty Urzędu Nauczycielskiego, nad wydarzeniami w Kościele i społeczeństwie, zajmując konsekwentnie właściwe postawy wobec nich;

– w realizacji i pogłębieniu powołania franciszkańskiego przez studiowanie pism Św. Franciszka, Św. Klary i autorów franciszkańskich.

Promocja powołaniowa

1. Promocja powołaniowa do Zakonu jest obowiązkiem wszystkich braci i jest znakiem żywotności samych wspólnot. Bracia przekonani o doniosłości i znaczeniu franciszkańskiej formy życia, proszą Boga, aby udzielił łaski powołania franciszkańskiego nowym członkom.

2. Chociaż nic nie może zastąpić świadectwa każdego brata i wspólnot, Rady powinny podjąć stosowne środki dla popierania franciszkańskiego powołania świeckiego.